مواد افزودنی هوازا در بتن

ماده افزودنی هوازا (حباب ساز) عبارت است از ماده ی افزودنی ای که موجب ایجاد یک سیستم میکروسکوپی از حباب هوا در بتن ، ملات یا خمیر سیمان در حین اختلاط شده که معمولا برای افزایش کارایی و مقاومت در برابر سیکل های یخ و ذوب کاربرد دارد. این سیستم هوا که با استفاده از این ماده ی افزودنی تولید می شود با منافذ هوایی فیزیکی محبوس در بتن که در هنگام بتن ریزی و تحکیم ایجاد می شوند متفاوت است. عملکرد مواد افزودنی هوازا ، تثبیت منافذ هوای آمیخته شده در بتن در حین فرایند اختلاط است.
هوازایی هنگامی که بتن در معرض سیکل های یخ و ذوب متوالی باشد و یا در جایی که استفاده از مواد شیمیایی ذوب کننده یخ پیش بینی می شود همواره مورد نیاز است. روسازی بزرگراه ها ، کف پارکینگ ها ، عرشه پل ها ، کف گاراژ ها ، جاده های دسترسی ، جداول شهری و پیاده روهای واقع در مناطق آب و هوایی سرد ، احتمالا در معرض چنین شرایطی هستند.
میزان هوای مشخص شده باید با اختلاط یک ماده افزودنی هوازا حاصل شده و مقدار آن در بتن تازه با هواسنج ها و یا آزمون های واحد وزن ، اندازه گیری شود. مقاومت بتن در برابر یخ و ذوب متوالی ، به نحوه ی بتن ریزی ، تراکم ، پرداخت و فرایند عمل آوری وابسته است لذا باید از قوانین و دستورات مجاز مربوطه در این زمینه پیروی شود. ([ACI201.2R] [ACI302.1R] [ACI304R] [ACI308R])

مواد افزودنی هوازا در قطعات بتن پیش ساخته

مواد استفاده شده جهت هوازایی در بتن :

• ترکیبات محلول در آب
• مواد جامد

ترکیبات محلول در آب : مواد افزودنی هوازای محلول در آب با استفاده از نمک های رزین چوب ، مواد شوینده مصنوعی ، نمک های آلی هیدرو کربن های سولفاتی ،نمک های اسید های مواد نفتی ، اسید های چرب و نمک های آنها ساخته می شوند. با این حال هر ماده ای که از مواد بیان شده ساخته شده باشد الزاما تولید یک سیستم هوازای مطلوب نمی کند. مواد افزودنی هوازا باید مطابق استاندارد [ASTM C260] بوده و الزامات آن را برآورده کند. اکثر مواد افزودنی هوازای تجاری ، مایع هستند اگرچه تعداد کمی هم به شکل پودر ، فلس و حالت نیمه جامد نیز یافت می شوند. در هنگام تحویل ماده باید نام و مقدار خالص آن به کیلوگرم یا لیتر روی ظرف مواد افزودنی هوازا مشخص شده باشد.
مواد جامد : به نظر می رسد که ذرات جامد دارای تخلخل داخلی بالا و اندازه منافذ مناسب ، در صورتی که به بتن افزوده شوند مانند منافذ هوایی عمل می کنند. این ذرات می توانند کره های پلاستیکی میان تهی ، آجر خرد شده ، رس منبسط شده یا گوی هایی با جدار سیلیسی باشند. تحقیقات نشان داده است که در هنگام استفاده از ذرات غیر آلی (معدنی) به عنوان هوازا ، اندازه ی ذره باید بین 300 میکرومتر تا 1.18 میلیمتر باشد (الک های شماره 16 تا 50). همچنین تخلخل کل ذرات باید حداقل 30 درصد حجمی و اندازه ی سوراخ های داخل ذره باید بین 0.05 تا 3 میکرومتر باشد. افزودن این مواد به میزان مناسب ، منجر به تولید بتن با مقاومت عالی نسبت به سیکل های یخ و ذوب متوالی شده که این موضوع با آزمون های آزمایشگاهی منطبق بر [ASTM C666/C666M] تایید شده است. مواد افزودنی هوازای ذره ای دارای مزیت تثبیت سیستم منافذ هوا هستند. هنگام استفاده از این مواد ، تغییرات در روش اختلاط و زمان آن ، تغییر در دما ، کارایی ، عملیات پرداخت و یا افزودن مواد مضاف مانند خاکستر بادی و یا دیگر مواد سیمانی از قبیل سرباره های معدنی ، بر خلاف مواد افزودنی هوازای مرسوم ، موجب تغییر در میزان هوای بتن نمی شود.

مقالات پیشنهادی :

 

جهت مطالعه مطالب لاتین در رابطه با مواد افزودنی در بتن ، لینک زیر را کلیک نمایید.

(مواد افزودنی هوازا در بتن)

مطالعه مقالات مربوطه

اشتراک گذاری در facebook
Facebook
اشتراک گذاری در twitter
Twitter
اشتراک گذاری در linkedin
LinkedIn

بسیار باعث دلگرمی ماست اگر نظرتان را در پایین همین صفحه بنویسید. سپاسگزاریم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *