روشهای تزریق رزین اپوکسی به ترک های بتن:

الف) تزریق اپوکسی از سطح:

در بسیاری از موارد که در سازه های بتنی مشاهده می کنیم، عرض ترک بتن خیلی کم بوده و فاصله آنها نیز نزدیک به هم میباشد.

برای مثال ترک های حرارتی که در بتن ریزی های حجیم رخ می دهد از این دسته ترک ها میباشد.

اگر عضو بتنی مورد استفاده تحت بار دینامیکی نیز باشد، گسترش اینگونه ترکها به مرور زمان مشهود میباشد.

در روش تزریق سطحی، پرت تزریق بر روی سطح نصب می شود.

پرت تزریق توسط بتونه اپوکسی روی سطح نصب می شود سپس یک لایه الیاف پلیمری روی سطح به نحوی قرار میگیرد که دهانه پرت تزریق از میان آن عبور کرده باشد. پس از گذشت زمان مناسب و سفت شدن بتونه اپوکسی، تزریق از سطح به وسیله اتصال نازل دستگاه تزریق اپوکسی و ورودی نیپل (پرت تزریق) انجام میگیرد. در فشار های زیاد که نیپل تمایل به جدا شدن از سطح را داشته باشد الیاف پلیمری، فشار را به سطوح اطراف منتقل و باعث چسبندگی نیپل به سطح می شود.

ب) تزریق اپوکسی در عمق:

زمانیکه استفاده از روش تزریق سطحی به دلایلی از قبیل عرض و عمق ترک ها، جوابگو نباشد از روش تزریق عمقی استفاده می شود.

عامل انتقال رزین پلیمری به ترک در تزریق عمقی، فشار پمپ می باشد.

اینکار با استفاده از ابزارهایی خاص (پکر تزریق یا نیپل تزریق) انجام می گیرد.

پکرهای مورد استفاده برای تزریق با اندازه های مختلفی در بازار ارائه می گردد.

(نوع پکر ها با توجه به عمق و نوع ترکها بایستی انتخاب شوند.)

برای شرایطی که عرض ترک زیاد بوده و یا کاشت پکر بدلیل تراکم میلگرد یا موقعیت هندسی ترک، امکانپذیر نیست، بایستی از نیپل استفاده گردد.

تفاوت بین پکر و نیپل، علاوه بر شکل ظاهری، در نوع کاربردشان است.

ترمیم ترک با رزین