تحلیل سازه های نامعین

1- روش نرمی (نیرو):

پرکاربرد ترین روش تحلیل سازه های نامعین در صورتیکه بتوان با یکبار استفاده از معادلات سازگاری، مجهولات را بدست آورد. در این روش، نیروهای اضافی (اعم از تکیه گاهی یا داخلی) مجهول در نظر گرفته می شوند. با حذف این مجهول، سازه نامعین به معین تبدیل می شود. در ادامه نیروی مجهول را به صورت نیروی خارجی در نظر می گیریم و آن را طوری تعیین می کنیم که شرایط اصلی سازه اولیه را ایجاد کند.

2- روش تغییر مکان (سختی):

بیشترین کاربرد در تحلیل سازه های نامعینی دارد که نشست تکیه گاهی دارند و این نشست باعث به وجود آمدن تنش و نیرو در اعضاء شده است. در این روش تغییر شکل های سازه به عنوان مجهول در نظر گرفته می شود و پس از برقراری شرط سازگاری تغییر شکل ها، تغییر شکل های مجهول طوری تعیین می شوند که شرایط اصلی سازه اولیه را ایجاد کنند.

3- روش معادل سازی با فنر:

بهترین روش برای تحلیل سازه های نامعینی است که از اتصال چند تیر و یا قاب بدست آمده باشند.

4- روش تحلیل تقریبی:

روش تقریبی شامل دو روش پرتال و کانتیلور (طره) وقت گیر هستند که بیشتر برای تحلیل قاب ها کاربرد دارند.

تحلیل سازه های معین

سازه های نامعین